"اندک اندک ، بوی گرمای تا بستــان می رسد."!
یکی از ویژره گی های تهران معتدل ، نسبت به دیگر شهر های-
ایران این است که ، با خاموش کردن بخاری ها باید کولر ها را -
روشن نمود ، یعنی به ندرت حدّ فاصلی بین سرما و گرما قرار-
می گیرد،به طوری که پوشش مردم رایا لباس های زمستانی-
ویا لباس های تا بستانی تشکیل می دهد ، ومسئله ی اصلی-
لباس وپوشش خانم هاست که گاهی وقایع سازمی شود،در-
حالیکه منشاء اشکال آفرین آن ،همان گرمای طاقت فرسامی-
باشد که حتی مادر بزرگ ها را هم گریبان گیر شـــده و کلافه -
می نماید تا جایی که برای گریز از قوانین روز ، با شجــاعت و -
آشکارا سن واقعی خویش را افشانموده وخود را ازقرارگرفتن-
در کادر های انتخابی مستثنا دانسته وآسوده خاطر ترند .
-
ولی برای حل چنین معضلاتی یک راه قشنگ وجود دارد و آن -
این که ، چین و ژاپن واردعمل شده و لبـــاس هایی مجهز به -
تهویه ی مطبوع،که درونش انواع و اقسام وسایل خنک کننده-
نظیرباد بزن ، پنکه ، کولر و غیره وجود داشته با شد ، به بازار-
عرضه نموده وبخش عمده ای ازمشکل البسه تابستانی بانوان-
راحلّ نما یندو بدینسان ، نیرو انرژی انسانی که مصروف مبارزه-
باداستان کوتاهی ، بلندی ، تنگی وگشادی لباس های تابستانی-
می گردد،درجهت مفید،مثبت وسازنده تری صرف گرددانشا الله.





نسخه قابل چاپ