" من و خو د من " 
قرا رگـا ه دلــــم هـــــــردم نشا ن ا ز یا ر می گیرد
دو چشمــــم در هـــــــوا یش بارش بسیار می گیرد
در ا ین پا یگاه شـــــــوریده ، که جانم گشته ژو لیده
مرا مو ج خرو شــــــــــــا نی ، رهء ا حرا ر می گیرد
میا ن جمع تنها یـــــــــــــم ، و از شو ریده حا لی ها
شوم یک نقطه ا ی کو چک ، که بس خر وار می گیرد
چو در بحر تفکر ، قـــــــــــــــــــا یق ذهن را زنم پا رو
خیا لم مست می گــــردد، می ی سر شار می گیرد
حبا ب ا ضطرا ب ا ینجـــــا ،شود محو و در ا ین هنگام
هر آ نچه در نظــــــــر آ ید ، پر شهــــــــو ا ر می گیرد
تو ا ی " پروا نه " ی تنهــــــا ، بیــــا لختی تو هم با ما
که هر کس محور جا ن شـــد ، بر ا و پر گا ر می گیرد
+ نوشته شده توسط پروا نه میلا نی میبدی در جمعه 30 مرداد1388 و ساعت
4:33 بعد از ظهر |
