روز "مادر" وروز با نوا ن ، خجسته و پر ثمر باد.

                 { روز مادر ، بر تما می ی ا ین شا یستگان گرامی ، خجسته باد.} 

                                 "مادرم"

در مسیــــــــر خــو اب ا بریشــــــــــــــم ، دل ات در قـــاب شــــــــد

چشــــم خـو ا ب آ لو ده ات ، بی ا شتـیــــــا ق ا ز خــــواب شـــــــــد

در میـــــــا ن روزی کــه مـی لـــرزیــد گـــــل بــر شــــا خـســـــــــا ر

ا ز دل ات مهـــــری چـکـیــــــدو ، ذ ره ی آ فـتـــــــــا ب شـــــــــــــد

کو دکا ن ات د ر بـغـــل ، شـعــــــــــر لا لا یــی خـــو ا نــــــــــده ا ی

در شبــی پـــر ا ز ستـــــا ره ، نـغـمـــــه هـــــا یت بـــا ب شــــــــــد

هـرچـه گـشـتـــــنـد ا ز یی ی و ز نی ، بسنـجـنـــــد شیـــــــر تــــــو

شیــــر ه ی جـا ن ا ت ، جــــدا ا ز جـــــا ن تــــو نــــا یــــا ب شــــــد

در مــقــــــا م سنجشن  مـعــنـــــــــا ، چنین آ و ر ده ا نــــــــــــــــد

شیــــر تــو ، شـــــــا یـــد بـــرا بـــر بـــا طــــلا ی نـــا ب شـــــــــــد

مـــا د ر ، ا ی ســــــر مـنشـــــا ی ا لــطــــا ف خـــا ص ا یـــــــزدی

د ر حـضـــو ر تــــو ، حـضــو ر مـــا ، بـــــه دو ر ا ز  یــا ب شـــــــــــد

من ز ا نــــــو ا ر ا لـهـــی  ، بس تشــعــشـــــع د یــــــــــــــــد ه ا م

ا ز هـمــه بـه ، زآ نـکـه ا ز تــو ، شـمـــش عــا لــم تـا ب شــــــــــــد

گـیســــو ا ن نـقــــره فـــــا م ا ت ، ا ز چــــه پنــهــــا ن کـر ده ا ی؟!

من کــه مـی د ا نـــــم ، ا ز آ ن د ر آ سـمــــا ن مـهـتــــا ب شــــــــد

د ر کــهـــنـســـا لــی ، ز کـــم لـطـفــی ی فــــرزرنـــدا ن مــگـــــــو

تـا نـگـــو یــنـــــد ی ، وا ژه ی شـــر م ، ا ز خـجــــا لت آ ب شــــــــد

چــشــــم مـــر طـــو ب تـــو ، ا نــــد و ه فـــرا و ا ن د یــــــده ا ست 

بـهـــر غـمـهـــا ی تـــو ، " پــر وا نــه " دل ا ش بــی تــا ب شــــــــد

          (برگزیه ا زکتاب گنج پنهان ، د یوا ن ا شعا ر" پر وا نه میلا نی میبدی".)

 

یک سوآل و چندین جواب.

چرا ا نسا ن آ فریده شد.؟

۱- سحرمو حد ، دا نشجو : تقدیرا لهی بود.

۲- فا طمه . م ، فرهنگی : خدا و ند ا مر فرمودند و بشرآ فریده شد.

۳ - حسین خجسته ، دا نشجو : برا ی ا یجاد تحول در زمین.

۴ - معصو مه مقدس ، کارمند: ا نسان متو لدشدکه شکر خدا گو ید.

۵ - آ نجلا.س ، دا نشجو : شا ید آ فریده شد که زمین کم نیاره.

۶ - کورش نوری ، مربی : زمین بدون ا نسا ن سکوت بی معنا می شد.

۷ - محمدوالا ، دا نشجو : ا نسا ن خلق شدتا مفهوم سکوت را بشکند.

۸ - ا لهه ا لهی ، پزشک : بشرخلق شدتا ا ندیشه کند،بیآ موزدو بفهمد.

۹ - زهرا مطهران ، مدیر : ا نسان  خلق شد تا باغ جهان پر ثمر شود.

۱۰ - با نو خوشصحبت ، دبیر : هرگزپاسخی برا ی ا ین سوآل ندا شتم.

۱۱ - گیتی حسینی ، پرستا ر: ا نسان آ فریده شدکه مرگ را تجربه کند.!

۱۲ - فرخنده سهرا بی، کا رمند : برا ی ا ینکه به مفهوم تلاش بها بدهد.

۱۳ - نصرت شا د ، خا نه دا ر : بشر خلق شد که همواره حرص بخورد.

۱۴ - فرشته اصلا نی ، پزشک : ا نسا ن خلق شد تا زمین را زیبا تر کند.

۱۵-ا لیاس کوشا ،دا نشجو :بدون خلق ا نسان،شا یدزمین نمی چرخید.

۱۶- داریو ش مقدم ،نویسنده : خلق شد تا در زمین شگفتی بیآ فریند.

۱۷-ا لین خا لقی ، دا نشجو : بشربرا ی ا یجادتحولات مثبت آفریده شد.

۱۸- سوسن طبا طبا یی، مهندس: می دا نم که فقط نمی دا نم چرا.!

۱۹-هاشم مقتدر،استاد:بشرآ فریده شدبه منظورآ با دانی زمین اما...!

۲۰- پ.م.م:اگرانسان خلق نمی شد،رنجهارا که بردوش میکشید.؟!

دوستان گرا می ،همچنان منتظر پا سخهای کو تا ه شما از طریق ایمیل و تلفن هستیم"صفحه کامنت تنبل شده.!"

مشا عر ه با "مو لو ی".

{در ا ین پست ، تو جه علا قمندان  به شعرو ادب پارسی را ، به مشاعره بین "ملو ی" و" پروا نه .م.م" جلب می کنیم.}

مو لوی  :  رفت از و ی  جنبش طبـــع و سـکــون       ا ز چــه ا ز ا نــا ا لـیــه را جـعــون

پر وا نه  :  ناز را کـمـتــر فـرو شیــــد بـهـر د هــر       د یـر نـا پـا یــد ، کـه د ر آ یــد پــدر

مولوی  :  راز هــا را می کـنـــد حق آ شـکــــــا ر       چون بخواهی رست ، تخم بد مکار

پروا نه  :  رفت ا یـا م جــوا نــی ، مـغــرب است        مغربی که ظهـر ، نـا آرد بـه دست

مو لوی  :  تـا بـیــآ مــرزد کشش زو آن گـنــــــاه       عـفــو ا و ر ، عـفــو د ا نـد ا ز ا لـــه

پر وا نه  :  های ها ی ، می گـریـم ا ز ا فکـار آن        کـار مــا زا ر است ، ا ز کــر دا ر آ ن

مو لوی  :  نـه بـدا نجـا  صـو رتی ، نـه هیـکـلـی       زا ده ا ز وی  ، صد ا لست و صد بلی

پر وا نه  :  یارب ا ز مـا ، دشـمـنـان را ضی مکن       عقلشـا ن را  بهـر مـا ، قا ضی مکن

مو لوی  :  نـا ظـر فـر عی ، ز ا صـلـی بـی خبـر       فـر ع مـا ییـم ، ا صـل ا حکـا م قــدر

پر وا نه  :  را ه را هـمــوار گــر دا ن ، ا ی خــدا       تا شـو یـم ، ا ز ر ا ه نـا دا نـهـا جــدا

مو لوی  :  این  نه مر د ا نند ، ا ین ها صـو رتنـد       مرده ی نا نند و ، کشته ی شهو تند

پر وا نه  :  دا د دل را ، ا ز که بستـا نیــم ، بگـو       پس کجا ست ، نا مدعی ی بس نکو

مو لوی  :  وآ نکه چون سگ زاصل کهدانی بود       کی مر ا و را حـر ص سلطـا نی بـود

پر وا نه  : درد بی درما ن ، تو درما ن می کنی       کا خ نـا دا نی ، تـو و یـرا ن می کنـی

مو لوی  :  یـا مـجـیـر ا لعقـل  فتـا ن ا لحـجـی       مـا ســو ا ک ، لـلـعـقـو ل مـر تـجـی 

پر وا نه  :  یک جو یی عقل ، بهرنا د ا نهـا بـده       فـرصتـی د یگـر ، تــو بـر آ نـا ن بــده

مو لوی  :  هل جنونی ، فی هوا ک مستطاب       قـل بـلـی ، وا لله  یـجـز یک ا لـثـواب 

پر وا نه  :  با د سر ر ا ، گر تهی کردی ، رهی       چو ن رهی ، آ یی تو در جمع سهـی

مو لوی  :  یا مگر ا بـری شــود فـا نـی ی راه       تـا نـگـــردد ا و ، حـجـاب روی مــــاه

پر وا نه  :  همدم پر وا نه غیرا زشعله نیست       راه تطهیرا ست و د یگرچا ره نیست

{منتظرمشا عر ه ها و محا وره هایما با دیگر بزرگان شعر و ادب پارسی با شید."پر وا نه میلانی میبدی".}          

در را بط با رو یت متعا لی.

در را بط با رویت متعا لی.

ر و یت متعا لی.

                      {بر گزيده از سري مقا لات "فردا چه خوا هد شد.؟" به قلم / پر وا نه ميلا ني ميبدي/. }

خيلي دلم گر فته بود، آنطور كه شا يسته و ليا قتش را داشت به او نه پر دا خته بو دم.

 با يد جبرا ن ما فات نموده بزرگوا ريها يش را تلا في كنم . ا مـــا چـطــو ر و چـگــو نـه .؟

 من به طول زمين تا آسمان از او فا صله دارم و تصور نمي كنم ديگر هــــــــــــم تراز

 و همه رتبه وهمگام و همنوا ي او شوم. نه هر گز آن افتخــــــــــــار دو باره نصيبم

 نخوا هدشد . هيهـات ..... ، اصطلاح سا ده و كو تا ه و پر حجمي است كه گفتــــــه ا ند:

"بعضي وقتها ،زود دير ميشه.!" من با گو ينده ي گمنام اين عبــــــــارت ملمــــوس ،

 ۰/۱۰۰موا فقم . و اين وا قعه را تجر به و لمس نـمــــو ده ا م ، آ نــــهـــــــــم بـــــه

 دفـعــــات مـتـمــــا د ي. سرم را به زير افكنده و آرام آرام توي دلم مي گريستم .

نا گهان صداي مهر با ن او را شنيدم ، سرم را بلند كرده و خودم را در فا صلـــــه ي

 سه قدمي ي ا و ا يستا ده ديدم . به و جد آ مده و با فر ياد به نام نسبتي كه با او داشتــــــــــــم خـــــــــوا نــــــدمش، هما ن بلوز مغز پسته ا ي كه چند سال قبل

 برا يش هد يه برده بـــــودم بر تن داشت . بغض گلو يم را مي فشرد . با ور نمي كردم

 حقيقت دا شته با شد. از ترس آ نكه مبا دا آن رويت زيبا ، رو يا يي نا پا يــــــــــــــدار و

 زود گذر با شد و محو شو نده ، با اشك و بغض و لبخند به قا مت رعنــــــــا و متبركش

خيره گر ديده و بيم آن داشتم كه ا گر مژه بر هـــم زنـــم، به آني از نظرم نا پديد گردد

 و من و حسرت دو باره ممزو ج شــــــــــــو يـــــــــم. جرات جلو تر رفتن را نداشتـــم.

 به سبك هميشگي و با نوازشهـــا ي بيـــا ني گفتـم : " قر بو ن شكل ما هت بشم ،

 خيلي دلم برات تنگ شده بود ، چه خوب شد كه ديدمت ، دا شتــــم از دوري ي تو

 دغ مي كردم ، مـمـنــون كــه بـه د يـد نـم ا و مـدي ، به من بگـو چـي دو ست داري تا

برات بگيـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرم .؟ "

با لحن مهر با نش كه هميشه خدا و ند را به شها دت مي گيرم حتي در عا لــــــــم

 آب و خاك هـم شكو همند و آسما ني و ملكو تي كلام بود ، با زيور گرا نبها و ارزشمند

 لبخندي متين و سر شار ازر مهرو عطو فت ا لهي كه تار ها ي نا مر يي ي جـــــان را

 تا قرار گاه فر ما ن عا شقا نه ي آ فرينش ، پيو ند ي و صف نا پذير هد يه مي داد گفت:

 "" اينجا كه ما هستيم ، قرار گاه پا يدار و جهان بي نيا زيست. و من ديگر به هيچ چيـز

 آ نگو نه كه تو تصور مي كني ، نيازي ندارم . ا ين بلوز را كه تو برايم هديه آ ورده بـودي

 به آن دليل پو شيده ام كه تو را خر سند ســازم . ا ينجا براي مـا همه چيزمهيـا و فراهم

 است . برا ي مطا لبه ي هر چيز ، فقط كا فيست اراده كنيـــــــــــــــــــــــــــــــــــــم .

در اینجا ، حجم  معنا و مفهوم ديگري دارد. هيچ چيز جاي چيز ديگر را اشغال نمي كند.

 هرچه هست ، لطا فت و اثيريست. بيا جلوتر تا بفهمي من چه مي گو يم و چرا بي نيازم

 ا ز آ نچه كه در عـا لــــــــم نــا پــــا يــــــــدارآب و خـــــا ك نيـــاز منـــدش بــو دم . ""

 آ هسته و آرام پيش رفته و او را در آ غوش كشيــدم ، بسيـا ربه و جد و شكـوه آ مـدم

 ا ز آ نهـمـه لطا فت ملموس ، كه من را هما نند هوا ، و او را نظير ا نعكا س نــــــــــور،

 از حجم حضور ما ن به نر مي ي حر كت نسيم حيا ت بخش رو ح و جا ن عبــــــور داد .

 و به منظور تقو يت با ورم ، سه با ر مرا به ا نجام لمس و حس آ نهمه شا يستگي ي

كرا ما ت ا لهي كه تنها نصيب بند گا ن منزه و معززش مي با شـــد ، دعوت نمـــود.

 من از بي نيازي آن نا زنين بزرگوار، به كا لا ها و ابزارها ي دنيوي بسيار مسرور شدم.

 خطاب به ايشا ن گفتم : پس اجازه بده برايت ميوه و شيريني بيا ورم ، ا ي بهترينــم .

 با هما ن لبخند ملكو تي و جا ن ا فزا و با اشاره ي ا نگشت بسوي در ختي به ار تفا ء

 طو ل قا مت يك انسا ن با لغ ، نظر من را به آن جلب نموده و گفت "" گفتم كه اينجـــا

 عا لم بي نيا زيست ، و هر آ نچه مطلو ب ما با شد ، ابتدا در شعور منقوش ، و سپس

بر ديده عيا ن مي گر دد. نمو نه ي ديگرش همين در خت پر بار است كه تــو آ نـــرا مي نگري ."" . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. ..

 مشا هده ي آن در خت پر ميوه ، آ نهم مر كب ا ز ميو هاي آبدار متعـدد بر يك درخت

به ار تفا ء تقريباً كو تا ه و همه قا بل دسترس ، بسيار مرا مهيج نمـوده به طـوريكـه

 چندين با رمتما دي ، آنهم به منظور ا نسجا م و استحكا م باورشخصي ، با رها و بارها

 با ا نگشتـــا ن دستهــا يم ، تعداد و ا نوا ع ميو ه ها ي رو ي آن در خت را شـمـرده و

 با صداي بلند مي گفتم : و ا ي خدا ي من ، هفت نوع ميوه ي خـوشـمـزه و آ بـدا ر ،

آ نهـم بر روي يك در خت كه ار تفا ء آ ن متنــا سب بـا قـد هـمـه ي آ دمهـا ست.!!!!!

 و در حا ليكه من و آن نازنين گرا نقد ر از اين ملا قات ارزشمند و ا ين رو يتها ي زيبــــا

 سرا پا شور و وجد بوديم ، من با بيان نام هر يك از آن ميوه ها ، يكي از ا نگشتهـا ي-

 دستم را جمع مي كردم ، كه در شما رش مضا عف نيز ، اعتمينـا نم كـا مل گـر دد .

 آن هفت نو ع ميوه كه شبيه اش را من در زمين مي شنــا ســم ، عبــا رت بـو د ا ز .

 هلو ، ا نجير، ا نگور ، شليل ، زرد آ لو ، گلا بي وسيب . و هنوز آن جلو ه ها ي زيبا

 در نظرم مجسم و محفو ظ مي با شد . من در حا ل شما رش ميوه ها ، از آن رو ياي

 با ارزش و شيرين خا رج گر ديده و خدا وند را به پا س آ نـهـمـه مهــر و عطــو فتش

به بندگان بزرگوارو پا كش ، ستا يش نموده و همچنان با آن خا طرات قشنگ ما نوس

 و دمسـازم . و بعد ا ز آن ، هر گز شكـا يت دلتنگي از دوري آن نا زنين را كه به پاس

 مهر با نيها يش با همه ي مخلو قا ت الهي ، همواره مهمان خان گستـــــــــــرده و

 بي انهاي حضرب حق تعا لي خوا هد بود ننمودم . شا يد ا گر همتــــــــــراز ا و ، و

 قا بل با شـــــــــم روزي همنشين جـــــا و يــدش گـــــردم ، كــه بسيــــار مـــرا

 مـقـبــول جــــا ن بـــــو د . آ ري ، آن برازنده ي نيكو صفت ، و يگا نه دختر پر مهـــرو

 عطو فتش ، با من يك نسبت - سببي دا شتند ، آن با نوي معظمه ، در حا ليكـــــه

يك فرزند دختر از همسر متو فاي خود- داشت ، به سبب از دوا ج با پدر بزرگم كــه

او نيز همســــرش را از دست داده و تنـهــا يك دختر داشت ، و هر دو ي آنها تقريبا ً-

 پنج سا له و همبا زي بو دند. به جمـــــــــــع خو يشا وندان ما پيو سته و بسيــــــار

 حضور شان پر بركت و خجسته بود برا ي همه ي ما ، به ويژه كه آن خا له ي گرا می

و سببي من ، هر گز بچه دار نشد و همگام با مادر نا زنينش بسيار مهر با ن چون مادر،

 فضاي خا نواده را سر شار از لطف و ايثار و مهرو عطوفت شا یا ن خــــــــــــــويش

 نسبت به خا نوا ده ي پر جمعيت ما نمـــــــــوده و براستي مــــا را بي دريغ ،

 معلم عشق و ايثا رو عا طفه بو دند . رو ح و رو ا نشا ن همواره شاد و مسروربا د."آمین" 

در را بط با غزل زیبا و ع...

غزلی زیبا و ع....

                                 * غزلی  شیوا ، سر و ده ی شا عر ه ی معا صر ، خانم نز هت پو لا دی.*

              می خو ا ستــــم ، برا ی تو د ر یا شـــو م ، نشــــد

              ســر تــا بپـــا ،و ا لـه و شیــــــدا شـــــوم ، نشــــد

              می خو ا ستــم  ، کـه د ر شب تـا ریـک ز نـــد گــی

              بـا یـا د تـــو ، بــه عـــا لــــم رو یــــا شــوم ، نشــــد

               می خو ا ستــم ، کـه د ر صـدف هستی ی و جـو د

               یکـدا نـه گـو هـر ی  تک و تـنـهــــا شـــو م ، نشــــد

               می خو ا ستــم ، بــر ا ی ر سیــدن بـه او ج عشـق

               بـی خـو د زخـود ، غـریق تـمـنـــا شـــو م ، نشـــــد

               می خو ا ستـــم ، د ر د ل  د ر یـــــا ی بـیــکــــر ا ن

               ا ز کبـر و کـیـنــه  ، پـا ک و مـبــرا شـــو م ، نشــــد

               می خو ا ستـــم ، من هـمــه شب بـا خـدای خـو د 

               ر ا ز و نیـا ز کـر د ه ، مـسیـــحـــا شــــوم ، نشـــــد

               می خو ا ستــــــم ، که د ر د ل شبهـای بس سیـاه

               روشن کنـنــده ، چو ن یـد بیضـا ء شـــو م ، نشــــد

               می خو ا ستـــــم ، کنـون که به ا ینجـا رسیــده کار

               د ر شعـر و شـا عـری ، تک د نـیــا شـــو م ، نشــــد

                می خو ا ستـــم،" ر هـا"ز هـمـه خو ا ستن شــوم

                ما نند  تـــو ، غــر ق تـمـنـــــــا  شـــــو م نشــــــــد

                    { با سپا س و تشکر از خا نم "نزهت پو لا دی " متخلص به / رها/. }